Lokalizacja: Strona główna >> Starozytny egipt

Starozytny egipt

Architektura Starożytnego Egiptu.

Egipcjanie, podobnie jak inni ludzie na świecie, wznosili zarówno budowle sakralne, ale też świeckie. Nawet do dzisiaj zachowały się zespoły sakralne, świątynie i grobowce władców, wysokich urzędników, czy dostojników państwowych, które budzą podziw całego świata.
Duże znaczenie dla Egipcjan miały przede wszystkim budowle sakralne, zwłaszcza ze względu na cel ich budowy. Zalicza się do nich świątynie jak i grobowce. Budowano je ze specjalnego kamienia odpornego na wiatr, piasek pustyni i wylewy Nilu. Egipcjanie bowiem byli bardzo głęboko przekonani, jakoby bogowie utwierdzili kosmiczny, etyczny oraz organizacyjny porządek, którego zachwianie grozi plagą cierpienia i chaosu, zarówno na tym jak i na tamtym świecie. Budowle świeckie natomiast zostały zbudowane z suszonej cegły mułowej, trzcinowych mat i drewna. Dzięki cyklicznym wylewom oraz erozji, uległy całkowitemu zniszczeniu. Nawet przy bardzo dokładnym wykonaniu, budowla z cegły mułowej mogła przetrwać tylko 100 lat, dlatego właśnie musiały być często odnawiane i dostosowywane do zmieniających się potrzeb. Wówczas zginęły cenne informacje na temat życia codziennego mieszkańców Egiptu. Bardzo łatwo przede wszystkim zauważyć, że dużo więcej jest informacji odnoszących się do życia bogów, aniżeli zwykłych ludzi. Starożytne osady często lokalizowano na terenie dzisiejszych miast, natomiast świątynie i groby na granicy terenów uprawnych oraz pustyń.

Obeliski

Obok piramid, obeliski należą do najbardziej znanych form architektury egipskiej. Współcześnie można je spotkać poza granicami Egiptu. W starożytnym Egipcie obeliski ustawiano przy wejściu lub we wnętrzu świątyni. Do największych miast, szczycących się ich posiadaniem, niewątpliwie należą: Rzym, Stambuł, Londyn, Paryż, a także Nowy Jork. Pierwotnie obeliski posiadały zwężenie na szczycie słupa w kształcie piramidki, wierzchołek ten był cały pozłocony. O świcie, odbijały się w nim promienie słońca, wraz ze wschodem światło wędrowało w dół po słupie, czego efektem było rozświetlenie świątyni, symbolicznie całego świata. Wejście do świątynie niewątpliwie dodawały uroku tzw. pylony – masywne wieże w trapezoidalnym kształcie, ustawione po obu stronach bramy. Stały się one cechą charakterystyczną egipskich świątyń. Egipcjanie wierzyli, że ich potęga chroni przed wtargnięciem do świątyni złych mocy. Wchodzący do świątyni, miał poczucie małości i bezsilności wobec potęgi bogów zamieszkujących świątynię. Przed pylonami ustawione były posągi władców. Nieodłącznym elementem budowli świątyń były filary i kolumny, zazwyczaj ustawione przy zewnętrznych ścianach. Pełniły przede wszystkim funkcję konstruktywną, jednak nie obeszło się bez znaczenia symbolicznego.

Dekoracje architektoniczne

Starożytni Egipcjanie stawiali niejednokrotnie elementy architektoniczne w kamiennych budowlach sakralnych. Ślepe wrota były nieodłącznym elementem dekoracji architektonicznych grobowców we wszystkich okresach dziejów starożytnego Egiptu. Wymodelowane w kamiennej ścianie, w miejscu pochówku nie miały żadnego przelotu. Według wierzeń, tylko dusza zmarłego mogła przejść przez owe wrota, by móc skosztować potrawy przygotowane dla niej w ofierze. Dość często spotykanymi dekoracjami były nawiązujące do architektury domów mieszkalnych imitacje architrawów i drewnianego belkowania stropu. W budownictwie z cegły mułowej, do pokrycia murów służyły liście palmowe, które można spotkać w świątyniach w postaci wklęsek kamiennych, bezpośrednio pod nią występuje wałek biegnący po bokach frontonu. Nad wejściem do grobowców i świątyń występuje skarabeusz, lub dysk słoneczny, czczony, jako symbol słońca. Rampę przy świątyni grobowej królowej Hatszepsut zdobią rzygacze w postaci lwa, oraz węże z głową sokoła. Dla Egipcjan, każde przedstawienie symbolizowało rzeczywistość, dlatego jeśli kobrom, występujących na murach zewnętrznych i dachach kaplic, utrącono głowę, wówczas świątynia została pozbawiona ochrony.

Pałac

Do dnia dzisiejszego zachowały się jedynie skromne pozostałości tych budowli, stało się to z prostej przyczyny, budowano je z cegły mułowej. Każdy budynek pałacowy składał się z części, mieszkalnej, z wyeksponowanymi pomieszczeniami haremu, gdzie żyły liczne małżonki faraona. Znajdowały się tam również łazienki, kuchnie i rozległe założenia ogrodowe. Ochrona faraona posiadała kompleks pałacowy zabezpieczony z zewnątrz niczym twierdzę. Pałac był wielką posiadłością, posiadał własny system gospodarczy oraz administracyjny. Miał również salę audiencyjną, Okno Pojawień, salę tronową, archiwum, miejsce, gdzie przechowywano święte pisma. Szczególne znaczenie miało wspomniane Okno Pojawień, podczas uroczystości świątecznych, król miał zwyczaj ukazywania się swojemu ludowi. Podczas tej okazji wręczał zasłużonym oficerom odznaczenia, którymi były naszyjniki. W Sali audiencyjnej, podczas odwiedzin dworu faraona, przed oczami obcych książąt rozpościerał się krajobraz roślin wodnych, ryb i ptaków. Ważnym aspektem budowli pałacowej był dziedziniec święta hep-sed, otoczony wieloma kaplicami bóstw. Szczególnie w okresie Nowego Państwa wielkie rezydencje, budowane na wzór pałacu królewskiego, miały zapewnić królowi w jego przyszły życiu odpowiednie warunki bytowania.

Świątynia

Architektura świątynna pełniła w Egipcie niesamowicie ogromną rolę. To od niej zależało, czy świat będzie nadal istniał. Bogowie egipscy mieli swoje siedziby na ziemi, w świątyniach, przebywali wśród ludzie, a nie jak mogłoby się wydawać w przestworzach, czy wysoko w niebie. Egipcjanie nazwali świątynię „domem boga” (perneczer) oraz „horyzontem nieba” z racji na rolę posągów, jaką pełniły. Ustawione w celli kultowej, nie były jedynie wizerunkiem, lecz samym bóstwem. Bogowie wiedli tajemny tryb życia, służba, którą był personel świątyni zaopatrywali boga we wszelkie możliwe dobra. Zwykli Egipcjanie, śmiertelnicy nie byli godni, aby ujrzeć bądź spotkać się z bogiem. Co najwyżej mogli wejść w bezpośredni kontakt z bogiem za pomocą posągów króla lub wysokich urzędników, którzy pełnili rolę pośredników. Zgodnie z wierzeniami Egipcjan, ludzie powinni żyć w zgodzie z obowiązujący porządkiem, za wszelką cenę unikając grzechów i oddawając cześć bogom. Świat istnieje tak długo, jak długo będzie istniała świątynia. Jeśli ustalony przez bogów porządek ulegnie zachwianiu, wówczas całym wszechświatem zapanuje stan klęski i wielki chaos. W porównaniu z innymi cywilizacjami architektura świątynna w Europie rozwinęła się stosunkowo późno.

Piramidy

Piramidy to monumentalne budowle grobowe, budowane z myślą o bogach, którzy robią dla śmiertelników tyle dobrego, zapewniając im trwały porządek. Piramida Egipska to miejsce spoczynku faraona po śmierci. Zwłoki króla przewożono na specjalnym statku kanałem od strony Nilu, prosto do świątyni w dolinie. Tam też rozpoczynał się rytuał pogrzebowy. Mijając liczne posągi królewskie, procesja docierała w końcu do świątyni grobowej, która składała się z licznych kaplic posągów i otwartego dziedzińca. W tym miejscu odbywał się symboliczny aspekt rytuału, który polegał na przywróceniu mumii do życia poprzez otwarcie ust, w tym momencie kapłan, specjalnie przeznaczoną do tego, ukształtowaną drewnianą laską, dotykał ust zmarłego. Po tym procesie zmarły został przywrócony do wszystkich funkcji życiowych, mógł z powrotem oddychać. Teraz dopiero, według rytuału wprowadzał się do swojego nowego mieszkania. Sarkofag często był usytuowany głęboko pod piramidą. Piramidy w nieco późniejszym okresie były wznoszone zgodnie z przygotowanym uprzednio planem, natomiast ich orientacja na osi wschód- zachód była zgodna z ruchem słońca. Trzeba też zaznaczyć, że budującymi piramidy byli niewolnicy i chłopi.

Grobowiec skalny

Architektura grobów królewskich i prywatnych była wyposażona w bogatą dekorację z licznymi przedstawieniami z życia zaświatów. Najstarsze grobowce pochodzą o okresu IV dynastii, w których chowano wysokich urzędników. Idealne warunki do zakładania tego typu grobowców stwarzał brzeg Nilu, zwłaszcza ciągnące się wzdłuż niego masywy skalne. Nieco skomplikowany układ wewnętrzny miały grobowce królewskie, ze względu na klatki schodowe i długie korytarze, które były połączone z komorami i prowadziły daleko w głąb skały. Ściany przyozdobione były pięknymi reliefami i malowidłami, do dziś budzące ogromny podziw wśród turystów. Przedstawiały głównie właściciela grobu z małżonką w różnych sytuacjach. Groby skalne, które należały do znakomitych osobistości położone były w pobliżu grobowców królewskich, co najważniejsze ani trochę nie ustępowały im pod względem bogactwa dekoracji. W czasie Okresu Późnego, na kiedy to okres przypada apogeum rozwoju prywatnych grobów skalnych, ich nadbudowa przybierała wystawne formy architektoniczne, np. do składania ofiar, czy dziedziniec ceremonialny. Podczas tego okresu, królów nie grzebano, jak dotąd w grobach skalnych. Tagi:

Strony

pozycjonowanie poznańTani i najlepszy hotel w poznaniu. Hotel pozna w dogodnej lokalizacji

materace kieszeniowe, Wyposażenie łazienek, Gotowe krzesła o konstrukcji z elementów giętkich, Kuchnie Katowice- nowa oferta. Sprawdź kuchnie Katowice, systemy alarmowe, tanie meble do sypialni, życzenia wielkanocne, implast